Ta treść jest dostępna w języku polskim.
Czym jest integracja sensoryczna?
To sposób, w jaki układ nerwowy odbiera, porządkuje i wykorzystuje informacje ze zmysłów: dotyku, wzroku, słuchu, smaku, węchu, a także z ruchu i czucia własnego ciała. Dzięki dobrej integracji sensorycznej dziecko może skupić się na zabawie i nauce, a nie na walce z bodźcami.
Możliwe objawy trudności
Nadwrażliwość
- przeszkadzają metki, szwy w skarpetkach, niektóre materiały,
- niechęć do mycia głowy, czesania, obcinania paznokci,
- silna reakcja na hałas, zatykanie uszu,
- wybiórczość w jedzeniu ze względu na konsystencję.
Podwrażliwość i poszukiwanie wrażeń
- ciągła potrzeba ruchu, skakania, kręcenia się,
- mocne przytulanie, wpadanie na ludzi i przedmioty,
- słabe odczuwanie bólu, gryzienie przedmiotów.
Trudności ruchowe
- niezgrabność, częste potykanie się,
- trudność z nauką jazdy na rowerze, łapaniem piłki,
- szybkie męczenie się, „wiszenie” na ławce.
Jak wygląda diagnoza?
Terapeuta SI przeprowadza wywiad z rodzicami, obserwuje dziecko w zabawie i wykonuje próby, które oceniają przetwarzanie bodźców, równowagę, koordynację i napięcie mięśniowe. Na tej podstawie powstaje indywidualny program terapii.
Jak wygląda terapia SI?
Zajęcia odbywają się w sali z huśtawkami, platformami, równoważniami i pomocami sensorycznymi. Dziecko ma poczucie, że się bawi, a terapeuta dobiera ćwiczenia tak, by stopniowo uczyć układ nerwowy lepszego reagowania na bodźce. Zwykle terapia trwa kilka miesięcy, a pierwsze zmiany rodzice zauważają w codziennych sytuacjach.
Jak wspierać dziecko w domu?
- Zapewnij dużo ruchu: plac zabaw, huśtanie, skakanie na trampolinie, przeciąganie liny.
- Bawcie się w masy sensoryczne: ciastolinę, piasek kinetyczny, ryż, groch.
- Uprzedzaj o zmianach i trudnych czynnościach, takich jak mycie głowy.
- Stosuj zalecenia terapeuty, czyli tak zwaną dietę sensoryczną.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji ze specjalistą. Jeśli niepokoi Cię rozwój lub zdrowie dziecka, skontaktuj się z nami lub z lekarzem.